Kendini Marilyn Monroe’nun kayıp kızı gibi betimleyen Debby Harry, Florida’dan New York’a bir Playboy tavşanı olmaya gelmiş gerçek bir öksüz. Sonrasında William Burroughs, Andy Warhol ve Patti Smith’in mutfağında yol yordam öğrenerek, dönemin New York entelleri alemine dahil oldu.
Debby şarkı söylemeye beşinci sınıf topluluklarda başladı ve mezbelelik yerlerde çalışırken tanıştığı erkek arkadaşı (daha sonra kocası) gitarcı Chris Stein ile Blondie’yi kurdu. Debby cazip bir kötü kız modeliydi ve mükemmel görünüşünü ağzından çıkan tatlı sert sözlerle destekliyordu. Daha ilk albümde yeni bir tür dişi rock şarkıcısı için bir şablon oldu. Blondie kavramının arkasındaki sektör gurusu, daha önce The Sweet ve Suzi Quatro’yu yaratan Mike Chapman idi. Quatro ile birlikte yükselen asi kız tiplemesi Chapman’ın elinde Debby aracılığı ile seksi ve yırtık bir kadına dönüşünce, hiç ummadığı bir yükseliş yakalayan Debby, eroini bırakmak için yogaya başladı.
Debby, rock müzik tarihindeki en cazibeli seslerden biri. Onun heyecan içinde söylediği coşkulu şarkılar, insanda derin iç çekişler ve arzular uyandırır. Yapmacıklıktan uzak harbi kadınsılığı, topluluğun samimiyeti ve sempatisi konusundaki en inandırıcı gerçekti. Blondie artık fırtına gibi esiyor, Malcolm McLaren’in dediği gibi “New Wave saç modeli gibi tınlıyor”du. Topluluğun arkasındaki müzikal beyin Stein, Bay City Rollers’dan farklarını anlatabilmek için olağanüstü besteler yapıyordu. Blondie ekipti, ama tüm sansasyon Debby hakkında dönüyordu. Öyle ki, sarışın imajı sonradan Courtney Love ve L7’ı bile etkilemişti.
Topluluğun en iyi çalışması 1978 tarihli “Paralel Lines”; buradaki ‘Fade Away and Radiate’ adlı parçadaki Robert Fripp solosu, halen birileri tarafından gammazlanmayı bekler. “Autoamerican” albümündeki ‘Rapture’ ise, punk rock ile rap kültürü arasındaki kestirmeyi keşfeder. Blondie’nin son resmi albümü “The Hunter” temmuz 1982’de yayınlandı; albüm ticari olarak başarısız bulundu. Aynı zamanda Stein ağır bir hastalığa yakalandı ve Blondie, eylül 1982’de zorunlu olarak dağıldı. Debby bundan sonra bir yandan Chic topluluğunun gitarcısı Nile Rodgers şemsiyesi altında başarılı solo çalışmalar yaparken, bir yandan da kocası Stein’e bakıyordu; Stein zorda olsa sonunda sağlığına kavuştu ve 1998’de, topluluğun orijinal kadrosu vokalde Debby, gitarda Stein, tuşlu çalgılarda Jimmy Destri ve davulda Clem Burke olmak üzere, Avrupa turnesi için bir araya geldi; 16 yıl sonraki ilk uzunçalar “No Exit” ertesi yıl piyasaya çıktı.
Topluluğun sekizinci stüdyo albümü “The Curse Of Blondie”, klasik Blondie ses örgüsünün, modern müzik ile yoğrulmasıyla tam 2,5 yılda kaydedilen yeni çalışması. Aslında adı önce “Phasm” olarak düşünülmüş, verdiği komik ve melodram etki nedeniyle “The Curse Of Blondie”de (Sarışının Laneti) karar kılınmış. 11 Eylül öncesinde bitirilen kayıtlar, biraz malum olaylar, biraz da (BMG’den Sony’ye) firma değişikliğinden dolayı gecikmiş. Örneğin sadece ilk single olan ‘Good Boys’, altı ayda kaydedilmiş. Klibi de, Debby’nin, Lon Chaney’nin sessiz filmi He Who Gets Slapped’dan esinlenerek, İsveçli genç yönetmen Jonas Akerlund tarafından çekilmiş.
Bu albüm eskiye göre biraz daha sofistike. Topluluk, eski ününe sırtını verip tipik bir çalışmayla rantiyecilik yapmak yerine, işi güncel gelişmeleri kovalayan bir anlayışa dökmüş. Dobra sözleriyle, delikanlı kadın Debby’nin nasıl biri olduğunu kusursuz anlatan açılıştaki ‘Shakedown’, (kendi ifadesiyle) bir ‘sürtük’ün ağzından aktarılmış epey cüretli bir hikaye. ‘Hello Joe’, geçen yıl ölen The Ramones elemanı Joey Ramone’a duydukları saygıyı ifade ediyor.
New York Punk aleminin 30 yılına damgasını vuran Blondie, bugün rock müzik tarihinin kilometre taşlarından sayılan bazı albüm ve şarkıların sahibi olan efsane bir topluluk.
Not: Blondie, Majör Müzik organizasyonu ile “The Phasm 8 Tour” kapsamında, 6 Aralık cumartesi akşamı saat: 20:00’de Bostancı Gösteri Merkezi’nde olacak.