Prince / Musicology (2004)

Bakın Prince’in son albümü için yazılanlara. Hilafsız hepsi döndü diyor onun için. Eski solcu muydu Prince? Yoksa dönülmez akşamların ufkunda mı seyrediyordu? Sadece eski şirketiyle arasında yaşanan bir isim telifi nedeniyle adını kullanamamış, ancak bir takım seksüel göndermeler yapan antin kuntin işaretler vasıtası ile her zaman burada olmuştu. Büyük bir şirket ile sözleşme imzalayan Prince’in boy boy resimleri servis edilmeye başlayınca, belleksiz müzik medyası birdenbire maziyi anımsadı ve ‘muhteşem geri dönüş’ten söz etmeye başladı.
1.58 olduğu halde kısa görüntüsü vermemeyi iyi beceren Prince, müzik dünyasının boyundan büyük hırçını. Müzik sektörüne ağ kurmuş örümceklerden nefret eden, ancak pop tarihine kazınmış dört başarılı albümü geride bıraktıktan sonra kendisine uyanarak kapak yapan Rolling Stone dergisinden nefret eden Prince, müziğin sektöre karşın yıkılmayan yılmaz savaşçılarından biri.

Verilen aranın ardından yine Prince adını kullanmaya başlayan bu cevval müzisyenin yeni albümü, tuhaf, çılgın ve cesur gibi nitelemelerini taşıyor. “Musicology” öncelikle sapına kadar bir funk albümü; hem de şekerli bumbastik kitcsh kültürünün tekerine çomak sokacak denli kalın bir funk albümü. Ya da tersinden okuyalım: Eğer “Musicology”deki tüm parçalar, tabanca gibi patlayan açılıştaki ilk iki şarkı (albümün adını taşıyan açılış şarkısı ve ‘Illusion, Coma, Pimp & Circumstance’) gibi olsaydı, yukarıdaki not yedi değil 10 olurdu.
Bu ikisiyle birlikte ‘Life ‘O’ The Party’, ‘Cinnamon Girl’ gibi güzel sözlü şarkılar, albümü ayakta tutan taşıyıcı kolonlar. Prince bu albümü ile Grammy’ye aday olamayacak olsa da, kolaycılığa kaçmayan bir iş çıkardığı için paraya tahvil edilmesi olanaksız bir manevi takdiri kazanacak.

Bu maneviyat, onunla tanrı arasında. Niye mi? Döndü diyenler için dipnot: Evet döndü! ama bir başka konuda. Prince artık bir Yehova Şahidi.